Ey zaman! Senden alacağım var. Hesap ettim ödemekle bitmez bana olan borcun. Ama kolay kolay da kurtulamazsın benden bilesin. Biliyorum senin de ödemek gibi bir düşüncen yok borcunu. Olsun, ben yine de sitemliyim bu gece sana. Saniyeler dakikalar, saatler derken; günler, haftalar, aylar, yıllar oldunuz. Her geçen gün çoğaldınız. Karabasan gibi çöktünüz üstüme. Neyim var neyim yok izin almadan götürdünüz. Gerçi izin isteseydiniz de vermezdim ya benden götürdüklerinizi neyse. Siz birden fazlaydınız; çoktunuz, sürüydünüz. Ben tektim, yalnızdım, bir başımaydım.
Gözümü yumdum-açtım bir baktım bugündeyim. Hatırlamıyorum dünümü, yarınım yok sayende biliyorsun. Bana biçtiğin sadece bugün demek. Ama bugün çok kısa be! Bu kadar da acımasız olmasan bana karşı. İnadından dönmeyeceğini biliyorum ama belki yumuşarsın diye bu yakarışım. Geçmişimi istiyorum senden sadece. Söz yarınlar senin olsun. Ama tekrar yaşat bana çocukluğumu. Tekrar yaşat bana yaşamak isteyip de yaşatmadığın onca şeyi. Sen bir şans ver bana. Belki bugün iyi günündesindir, belki duyarsın beni, belki ne bileyim bir umut işte, belki. Belki yeniden yaşamaya başlarım sayende. Benden aldıklarını vermen kâfi. Fazlasında gözüm yok zaten..
|