Hayattır bazen bizi acılara iten bazen ise bizizdir hayatın acılarına kendimizi atan. İkisinde de sonuç değişmez, üzülür acır ya da ağlarız çoğu kez. Ama hep aynı şeyi düşünürüz sonrasında; “Neden ben bunu yaptım?” deriz kendi kendimize…
Bir selamı, bir merhabayı, bir güler yüzü ve bir göz bebeğinden çıkan ışığı hissetmek en güzelidir hayatın içindeki kovalamacada. Bitip tükenmez kavgaların arasında, yine bitip tükenmek bilmez bekleyişler vardır. Gelmeyeceğini bile bile…